Zarówno pod tutorialem do Virtualboxa jak i w mailach, które otrzymałem, pojawiło się sporo pytań na temat konfiguracji sieci w Virtualboksie. Głównie interesowało Was, w jaki sposób zmusić gospodarza oraz gościa do współpracy w sieci. Na te oraz podobne pytania postaram się odpowiedzieć w niniejszym wpisie.

Współdzielone katalogi

Współdzielone katalogi, to główna metoda wymiany danych pomiędzy komputerem gospodarza (czyli komputerem, na którym zainstalowany został VirtualBox) oraz gościem (czyli komputerem zainstalowanym w maszynie wirtualnej). Aby skorzystać z tej funkcjonalności, należy wskazać katalog w strukturze folderów gospodarza, do którego dostęp będzie mieć również gość. W systemie gościa, który należy do rodziny Windows, dany udział pojawi się jako zasób sieciowy, natomiast w systemie gościa z rodziny Linux, zasób będzie montowany.

Współdzielonych katalogów może być kilka i musimy je montować dla każdej maszyny z osobna. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, by wszystkie nasze maszyny wirtualne korzystały z tego samego katalogu gospodarza, dzięki czemu, pośrednio zapewnimy również wymianę plików pomiędzy maszynami wirtualnymi - oczywiście gdy mamy ich więcej niż jedną;)

Aby utworzyć dla maszyny nowy współdzielony katalog, zaznaczymy ją, a następnie z menu Maszyna, wybieramy opcję Ustawienia.

W nowo otwartym oknie, przechodzimy do zakładki Współdzielone katalogi. Teraz, klikamy na opcji dodawania katalogu, widocznej w prawej części okna i wybieramy katalog gospodarza, który chcemy współdzielić z tą konkretną maszyną. Oprócz tego, wprowadzamy nazwę zasobu oraz zaznaczamy opcję Auto-mount, dzięki czemu, nasz katalog będzie się w systemie gościa pojawiał automatycznie (w systemie Windows, nazywamy to mapowaniem zasobów, a w systemach Linuxowych, montowaniem).

W kolejnym kroku, musimy uruchomić maszynę wirtualną oraz zainstalować Dodatki gościa. Ich zadaniem, jest instalacja dodatkowych aplikacji, sterowników oraz zapewnienia lepszej optymalizacji. Po instalacji dodatków gościa, możliwe są między innymi następujące funkcje dodatkowe:

• Dynamiczne skalowanie rozdzielczości, w oparciu o wielkość okna maszyny wirtualnej
• Bezproblemowe przechodzenie myszki pomiędzy pulpitem gospodarza, a pulpitem gościa
• Możliwość uruchomienia eksperymentalnej akceleracji Direct3D dla Windows
• Możliwość wykorzystania współdzielonych katalogów

Nas interesować będzie szczególnie ostatni punkt.

Wróćmy jednak do instalacji. Kiedy maszyna zostanie uruchomiona, to z menu Urządzenia wybieramy opcję Zainstaluj dodatki.

W czasie instalacji dodatków w systemie Windows, może pojawić się informacja, że dany sterownik jest nie zaufany itp. Zawsze wybierajmy opcję Mimo to kontynuuj. Po instalacji dodatków, konieczny będzie restart. Po restarcie, powinniśmy uzyskać do zasobu, który automatycznie sam się podmontuje.

W przypadku gdy systemem gościa jest Linux, czeka nas trochę więcej zachodu. W takim przypadku, musimy dodać użytkownika, który ma korzystać z tego katalogu do grupy vboxsf a następnie zrestartować system.

Po restarcie, będziemy mogli udać się do katalogu media, gdzie powinien znajdować się nasz zasób. Będzie on posiadać prefix sf_, czyli w moim przypadku będzie to sf_Share.

Sieć lokalna Windows

Jeśli korzystamy tylko z systemów rodziny Windows, to sytuacja staje się jeszcze bardziej komfortowa, bo możemy uzyskać dostęp do zasobów, nawet bez instalacji dodatków Virtualboxa. Aby tego dokonać, musimy przede wszystkim ustawić kartę sieciową gościa z Windows, by pracowała jako Mostkowana karta sieciowa (bridged). Aby to zrobić, zaznaczamy określoną maszynę wirtualną i z menu Maszyna wybieramy opcję Ustawienia i przechodzimy do zakładki Sieć. Konfigurujemy kartę i ustawiamy ją jako Mostkowana karta sieciowa (bridged).

W kolejnym kroku, warto umieścić komputery w jednej grupie roboczej, np. Dom.

Możemy również zadbać o ustawienia stricte sieciowe, takie jak np. udostępnianie bez hasła itp.

Po konfiguracji, warto zrestartować komputery, na których były wykonywane wskazane operacje, zarówno tyczy się to gospodarzy jak i gości.

Od tej pory, będziemy mogli swobodnie korzystać z klasycznego Windowsowego udostępniania sieciowego. Warto przy tym pamiętać o znaku $, który pozwala na uzyskanie widoku administracyjnego na wskazanym komputerze - w takim przypadku będzie konieczne jednak podanie danych autoryzacyjnych.

Data ostatniej modyfikacji: 27.03.2012, 08:58.