Ostatnimi czasy, postanowiłem ponownie zająć się programowaniem pod Androida. Ponownie, ponieważ robiłem już wcześniej przymiarki do tego, skonfigurowałem środowisko i przerobiłem kilka tutoriali. Postanowiłem zatem, że naukę zacznę od uruchomienia jednego z wcześniejszych projektów. Najpierw zdecydowałem się jednak zaktualizować Eclipse'a, jego pluginy oraz samo SDK Androida. Kiedy już to wszystko wykonałem, postanowiłem uruchomić wyżej wymieniony projekt i jakież było moje zdziwienie, kiedy próba jego uruchomienia zakończyła się błędem, związanym z rzekomymi błędami w projekcie...

Zapytania w SQLu, można tworzyć stosunkowo prosto (oczywiście zależy to od skali złożenia), ale pisanie ładnego, funkcjonalnego i powtarzalnego kodu, to już zupełnie inna sztuka. Wyobraźmy sobie sytuację, w której chcemy stworzyć zapytanie SQL dodające użytkownika do bazy danych. Takie zapytanie, powinno utworzyć nowy wpis na bazie imienia i nazwiska, a także rozpoznać datę urodzenia oraz płeć na bazie peselu. Normalnie w programowaniu, zrobiliśmy do tego metodę. Dlaczego nie zrobić by czegoś podobnego w samym SQLu i wykorzystać twór jakim jest procedura składowana? Co nam to da? Na te i inne pytania postaram się odpowiedzieć w dzisiejszym wpisie.

Programując, często zadajemy sobie pytanie, jak napisać określoną funkcjonalność i nie mówię tu tylko o tym jaki algorytm zastosować, ale także o sposobach implementacji określonych funkcjonalności. Tutaj swoje miejsce, znajdują właśnie wzorce projektowe, czyli unikalne sposoby implementacji określonych fragmentów kodu, które w większości przypadków, można stosować niezależnie od wybranego przez siebie języka. Dobry programista, zawsze powinien skorzystać z gotowego i sprawdzonego wzorca, bo po pierwsze uniknie czasu na wymyślanie własnej implementacji oraz prawdopodobnie w wymierny sposób zmniejszy prawdopodobieństwo wystąpienia błędu.

Jakiś czas temu, pisałem na temat konstrukcyjnego wzorca projektowego Fabryki. Dziś chciałbym poruszyć temat innego ważnego wzorca projektowego, którego można użyć do konstrukcji aplikacji. Być może część z Was już się domyśla, że mam na myśli wzorzec, który zwie się Singleton.

Niejednokrotnie tworząc własne kolekcje danych, chcielibyśmy mieć swobodę ich edycji, filtrowania i przeszukiwania. Podstawowe operacje dostarczone przez interfejs kolekcji, nie rozpieszczają użytkowników. W takim momencie, każdy programista z zazdrością spogląda na kolegę, który zajmuje się bazą danych i który dzięki zapytaniom, może właściwie w dowolny sposób manipulować posiadanymi danymi. Jednak jeśli jesteś programistą .Net i korzystasz z tego Frameworka w wersji co najmniej 3.5 - to mam dla Ciebie dobrą wiadomość, a jest nią technologia LINQ. Zanim jednak zasiądziemy do LINQ, przygotujemy nieśmiertelną klasę Person, na której będziemy eksperymentować, zapoznamy się ze zmiennymi i obiektami deklarowanymi za pomocą słowa kluczowego var oraz poznamy wyrażenia lambda.

Po dwóch poprzednich częściach z cyklu XML w C# poświęconych serializacji do XMLa oraz arkuszom styli i transformacji, przyszedł czas na część trzecią poświęconą odczytowi elementów drzewa. Głównie chciałbym się tu skupić na modelu DOM, o którym pisałem już kiedyś tu i tu. Tak więc, zapraszam do lektury:)

W poprzednim wpisie poświęconym serializacji, pisałem o tym jak za pomocą C#, przekształcić instancje określonych obiektów do formatu XML. Dzięki temu, można w łatwy sposób wyeksportować dane z poziomu programu i zapisać je w pliku. Niestety format takich danych, kiepsko nadaje się do prezentacji, dlatego dziś zapoznamy się z arkuszami stylów XML oraz transformacją przy pomocy procesora XSLT, która pozwoli nadać danym zapisanym w pliku XML, nowych i lepszych barw.

XML jest jednym z najlepszych i najpopularniejszych formatów do wymiany danych. Jego implementacji, nie mogło zabraknąć również w C#. Warto wspomnieć, że XML pełni w platformie .NET bardzo ważną funkcję, ponieważ jest on często używany w celach konfiguracyjnych. Przykładem tego, jest na pewno dobrze wszystkim znany plik Web.config, używany do konfiguracji aplikacji ASP.NET.

Dzisiejszym wpisem, chciałbym rozpocząć mały cykl artykułów na temat wykorzystania XML w C#. Na pierwszy ogień, najprostszy sposób na tworzenie XMLi - serializacja.

JSON jest lekkim i uniwersalnym format przesyłania danych. Pozwala on przekazywać informacje w szybki i sprawny sposób np. pomiędzy elementami strony WWW. Na tym blogu, pisałem już o nim wielokrotnie. Ostatnio np. we wpisach: Ajax, XML i JSON w jQuery i Widget Twitter w PHP i jQuery na stronie. W tych właśnie wpisach, ukazałem JSONa głównie pod kątem użycia w JavaScripcie. Dziś, mam zamiar pokazać jego użycie w środowisku .NET wykorzystując do tego język C#.

Wielu programistów, zwłaszcza tych początkujących, przez cały czas kurczowo trzyma się tablic, jako uniwersalnego sposobu na przechowywanie dużej ilości określonych zmiennych/obiektów. I może jest to jakaś opcja, ale sumarycznie tablice dają duże ograniczenia. Deklarując tablicę, trzeba znać z góry ustaloną ilość elementów jaka będzie miała się znaleźć w tej tablicy i tym samym alokując dużą ilość pamięci już na starcie (być może taką ilość, której nawet nie wykorzystamy), ponadto tablice nie mają wielu przydatnych metod, np. do wyszukiwania elementów i generalnie są po prostu mało elastyczne. Warto wiedzieć, że w przypadku większości nowoczesnych języków programowania, istnieje alternatywa. Tą alternatywą są kolekcje, które rozwiązują przytoczone wyżej problemy. W dzisiejszej notce, zaprezentuje trzy rodzaje kolekcji dostępne w języku C# i przedstawię garść metod z jakich można korzystać w ich przypadku (w większości bazując na liście).

Obsługa zdarzeń, jest niezwykle ważna w każdym języku programowania. Pozwala ona na sprawne wykonywanie operacji związanych z aktualnym przetwarzaniem wykonywanym w aplikacji. Dla programisty, ważne jest aby ten proces przebiegał w sposób jak najbardziej automatyczny. Dlatego w dzisiejszym tekście, postaram się opisać delegaty oraz tworzone na ich podstawie zdarzenia (z ang. events).