Wraz z rozwojem Internetu, kwestia prywatności w sieci budzi coraz więcej kontrowersji. Najgorszy jednak jest fakt, że na tej płaszczyźnie często pojawia się wiele konfliktów, ponieważ dochodzi do starcia pomiędzy dwoma skrajnie nastawionymi frakcjami. Z jednej strony pojawiają się osoby, które chcą dzielić się wszystkim, z drugiej zaś pojawiają się jednostki, które boją się podać choćby własnego imienia, nazwiska czy zdjęcia.

Nie krytykuje tutaj żadnej z postaw, choć nie ukrywam, że bliżej mi jednak w kierunku udostępnienia informacji niż skrajnego ich chomikowania na własny użytek. O tym dlaczego tak uważam, postaram się napisać szerzej w dalszej części wpisu.

Uważam również, że należy zauważyć różnicę pomiędzy dobrowolnym udostępnianiem treści oraz informacji w sieci (np. na portalach społecznościowych), a skrajna inwigilacja naszej sieciowej działalności, jaką może zaoferować nam w przyszłości np. szeroko komentowana obecnie ACTA. Podobnie jak większość Internautów (jeśli nie wszyscy) sprzeciwiam się tej ustawie (jednak w sposób pokojowy).

Na wstępie mała prośba. Wiem, że temat prywatności budzi wiele kontrowersji i dyskusji, ale jeśli chciałbyś/chciałabyś zostawić komentarz obrażający kogoś, lub czyjeś uczucia - przemyśl to dwa razy. Zastrzegam sobie prawo możliwości moderacji takiego komentarza.

Jednymi z najważniejszych działań, które musimy zrealizować podczas tworzenia naszego blogu, jest określenie nawigacji oraz ustalenie sposobu kategoryzacji treści, które później umieścimy na naszej stronie. Oba te zadania, w praktyce łączą się ze sobą i sprowadzają się do zdefiniowania systemu kategorii i tagów, które wykorzystamy na naszej stronie.

Prawdopodobnie większość początkujących blogerów, zadawała sobie pytanie w jaki sposób to wszystko ułożyć. Jak nazywać kategorie? Co umieszczać w tagach? Czy mechanizmy mają się dublować, a może uzupełniać? Czy może też wykorzystać tylko jeden z nich? Kombinacji oraz zdań na temat jak to wszystko zestawić, jest pewnie tyle ilu różnych blogerów. W dzisiejszym wpisie, postaram się jednak przedstawić moją koncepcję, którą można znaleźć na Alt Control Delete oraz kilka innych popularnych rozwiązań, które można znaleźć w naszej blogosferze. Zapraszam zatem do czytania:)

Nigdy nie ukrywałem, że lubię Google. Na co dzień korzystam z bardzo wielu produktów i usług udostępnionych przez Giganta z Mountain View, nie sposób nawet ich tu wszystkich wymienić. Idąc dalej tym tokiem myślenia, można nawet stwierdzić, że jestem uzależniony od Google. Siłą rzeczy, musiałem zatem spróbować swoich sił w Google+.

Zaproszenie udało mi się zdobyć już w pierwszym tygodniu i testuje tą usługę do dziś. Nie będę pisał co mi się podoba i co można znaleźć w Google+ (po części wyniknie to później), bo zostało to już powiedziane w bardzo wielu miejscach sieci - po co tworzyć niepotrzebny duplicate content :). Chciałbym się skupić zatem na tym, co mi się nie podoba oraz czego mi brakuje w chwili obecnej w Google+, ze szczególnym naciskiem na integrację usług już udostępnionych przez Google wcześniej.

Kiedy w 2008 roku Blu-Ray zwyciężył w starciu z HD DVD w walce o nowy format zapisu danych, to szybko ogłoszono go wielkim zwycięzcą. Tzn. oczywiście sam format oraz koncerny go wspierające. Jednak jeśli spojrzymy na to zwycięstwo z dzisiejszej perspektywy i z perspektywy tego co nam szykuje przyszłość to czy w istocie jest ono takie wielkie? Idąc dalej, czy w ogóle można je nazwać zwycięstwem?

Kiedy w 1976 roku Steve Jobs oraz Steve Wozniak (polskie brzmienie nazwiska to nie przypadek, Wozniak czy raczej Woźniak, ma polskie pochodzenie) powołali do życia spółkę Apple Computer. Nikt z jej twórców raczej nie przypuszczał, że za 30 kilka lat Apple Inc.( bo tak obecnie nazywa się Apple), będzie jedną z najsilniejszych i najlepiej rokujących korporacji na świecie.

Kiedy pierwszy raz usłyszałem o Androidzie, o hasłach głoszonych przez jego twórców, to wszystko to brzmiało jak zapowiedź rewolucji. Nowy, otwarty system, poważny producent, szereg developerów stojących za projektem oraz wsparcie kilku ważnych graczy sprzętu telekomunikacyjnego. Pierwszy telefon w Polsce z nowym systemem, pojawił się stosunkowo szybko i był nim Era G1 (lub po prostu HTC Dream). Niestety system Android udostępniony we wczesnej wersji, pozbawiony był wielu ważnych rozwiązań (np. brak klawiatury ekranowej). Dream nie zdobył wielkiej popularności, ale o Androidzie zaczęło robić się powoli głośno. HTC jednak nie odpuszczał i wkrótce pojawił się Magic, który w przeciwieństwie do Dreama, nie miał fizycznej klawiatury QWERTY, ale tylko tą ekranową. Zaczęło się robić coraz lepiej. Prawdziwym przełomem był jednak HTC Hero, który pojawił się na początku drugiej połowy 2009 roku. Hero posiadał Androida w wersji 1.5 z rewolucyjną nakładką Sense przygotowaną przez HTC. I to właśnie ten smartfon, który już wkrótce skończy pierwszy roczek, stał się dla mnie inspiracją do napisania tego tekstu, który dotyczyć ma właśnie otwartości Androida.

Flash jest technologią, która w Internecie funkcjonuje od wielu lat. Jedni go lubią za jego dynamizm, efektowne działanie, tworzenie animacji, gier internetowych oraz wielu różnych innych ciekawostek. Istnieje jednak druga grupa ludzi, dla których Flash nie jest do końca taki super jak by mogło się wszystkim wydawać. Ponieważ zaliczam się do tej grupy, chciałbym tutaj przedstawić trzy moje własne powody dlaczego tak sądzę.

Jeśli ktokolwiek z was pobierał kiedykolwiek jakieś pliki z sieci z P2P, pewnie zaczął się zastanawiać, skąd się biorą te wszystkie pliki w tym Internecie, dlaczego mają takie dziwne nazwy, co to są te wszędobylskie pliki z rozszerzeniem NFO. Na większość tych odpowiedzi postaram się odpowiedzieć w tym artykule, który będzie poświęcony mitycznej, owianą tajemnicą wielkiej Scenie.